وصیت نامه ای منسوب به حافظ

من از آن که گردم به مستی هلاک
 به آیین مستان بریدم به خاک

به آب خرابات غسلم دهید
پس آن گه بر دوش مستم نهید

به تابوتی از چوب تاکم کنید
به راه خرابات خاکم کنید

مریزید بر گور من جز شراب
میارید در ماتمم جز رباب

مبادا عزیزان که در مرگ من
بنالد به جز مطرب و چنگ زن

تو خود حافظا سر ز مستی متاب 
که سلطان نخواهد خراج از خراب



وصیت نامه ای منسوب به  وحشی بافقــی

روز مرگم، هر که شیون کند از دور و برم دور کنید
همه را مســــت و خراب از مــــی انــــگور کنیـــــد

مزد غـسـال مرا سیــــر شــــرابــــــش بدهید
مست مست از همه جا حـــال خرابش بدهید

بر مزارم مــگــذاریــد بـیـــاید واعــــــظ
پـیــر میخانه بخواند غــزلــی از حــــافـــظ

جای تلقــیـن به بالای سرم دف بـــزنیـــد
شاهدی رقص کند جمله شما کـــف بزنید

روز مرگــم وسط سینه من چـــاک زنیـد
اندر دل مــن یک قـلمه تـاک زنـیـــــــد

روی قــبـــرم بنویـسیــد وفــــادار برفـــت
آن جگر سوخته خسته از این دار برفــــت